woensdag

WESTERSE BLIK OP KUNST NIET LANGER HOUDBAAR

De westerse blik op kunst is niet langer houdbaar
In het Haus der Kunst in München is een van de grootste en meest ambitieuze tentoonstellingen van de afgelopen dertig jaar te zien.

Link naar het nrc-artikel: hier
Ibrahim el-Salahi: Self-portrait of suffering, 1961Foto’s Haus der Kunst München 
Hier, in het Haus der Kunst in München wordt de nieuwe kunstgeschiedenis geschreven. Neem deze forse wand, die tamelijk onopvallend aan de zijkant van de immense tentoonstelling staat. Daarop hangt allereerst een metersgroot, ongemakkelijk schrapende mensfiguur dat de Amerikaanse schilder Leon Golub schilderde in zijn Parijse periode. Dan: een dramatisch terugdeinzende paus van Francis Bacon. Vervolgens een groot krioelend portretschilderij van de Indiër Maqbool Fida Husain, een nogal rare, want vroege en figuratieve On Kawara en een prachtig doek over sterven en hemelvaart van de Soedanese schilder Ibrahim El-Salahi. Om vervolgens de eindigen met het op één na bekendste protestschilderij van Picasso: Massacre in Korea uit 1951 – een groep mensen die theatraal terugdeinst voor een executiepeloton. Inderdaad, het is bijna een puzzel: wat hebben deze werken met elkaar te maken, behalve dat ze werden vervaardigd tussen 1951 en 1963 en allemaal mensfiguren tonen? En dat ze allemaal verdomde goed zijn?
Georg Baselitz
Big night in a bucket, 1962/’63.Georg Baselitz
Die vraag naar het verband is precies het grote dilemma van Postwar, Art between the Pacific and the Atlantic, 1946-1965 – vermoedelijk een van de grootste en meest ambitieuze tentoonstellingen van de afgelopen dertig jaar, van dezelfde categorie als Westkunst (1981) Bilderstreit (1989) of Magiciens de la Terre (1989). Alleen is het dilemma dat ze aan de kaak stellen sindsdien nog groter geworden: gingen de drie voornoemde tentoonstellingen nog vooral over mogelijke nieuwe verhoudingen tussen artistieke tradities onderling, bij Postwar voel je nadrukkelijk dat de nieuwe blik in de eerste plaats is afgedwongen door de buitenwereld onder invloed van internet, immigratie en mondialisering.
Daarom is het op het eerste gezicht ook verrassend dat de samenstellers de eerste twee decennia van na de Tweede Wereldoorlog als uitgangspunt nemen. Maar dat is juist heel slim, want ze beschouwen die jaren (terecht) als tijd waarin de laatste grote artistieke vernieuwingen plaatsvonden – en daarmee als de periode waarin het fundament werd gelegd voor de huidige blik op kunst.
Postwar pakt de moderne artistieke visie aan bij zijn wortels, herschrijft de kunstgeschiedenis met terugwerkende kracht in de hoop zo nieuwe openingen te laten zien, nieuwe mogelijkheden. Een nieuw wereldbeeld, zeg maar gerust.

Versnippering

Anwar Jalal Shemza
The Fable, 1962.Anwar Jalal Shemza
Maar kan dat eigenlijk wel? Zijn we juist het idee van één uniform wereldbeeld de laatste jaren niet kwijtgeraakt?
Hoe het ook zij, het is historisch gezien in ieder geval bijzonder dat Postwar wordt georganiseerd in het Haus der Kunst, het museum dat in 1937 door Hitler werd gebouwd als symbool voor andere, nieuwe tijden. Al is het ook niet héél verrassend: Haus der Kunst-directeur Okwui Enwezor, medesamensteller van Postwar, gebruikte de beladen geschiedenis van ‘zijn’ gebouw al eerder om vragen te stellen over de geschiedenis. Toch was het contrast zelden groter dan nu: waar de architectuur van het museum symbool staat voor enkelvoudige, dictatoriale macht en een autoritair wereldbeeld, tonen de 350 (!) werken van 218 kunstenaars uit 65 landen op Postwar juist de versnippering die je krijgt als elke autoriteit, elke zekerheid op losse schroeven is gezet.
Het eerste gevolg daarvan is dat het je al bij het betreden van de expositie (en nog lang daarna) duizelt van de indrukken, beelden, ideeën – inderdaad, net de huidige wereld. Het ironische is: de tentoonstelling legt heel goed uit dat die onbeheersbaarheid ook de bedoeling was. Hoe verschillend de kunstwerk op Postwar ook zijn, er is wel degelijk een begrip dat ze bij elkaar houdt: het streven naar vrijheid, naar onafhankelijkheid, zowel artistiek als sociaal als politiek.

Emancipatietentoonstelling

Belangrijker is echter dat de expositie vooral laat zien dat dit fenomeen zich bepaald niet beperkte tot het westen – Postwar is vooral een emancipatietentoonstelling voor kunst uit de hele wereld. En dus hangt er een flinke cluster kunstenaars die prachtige esthetische abstracties maken (variërend van de Mexicaanse Carmen Herrera, de Argentijn Tomás Maldonado tot de Amerikaan Ellsworth Kelly), maar ook kunstenaars die er in dezelfde tijd voor kozen enthousiast de lokale dictator te bejubelen (Vasiliy Yakovlev, Fyodor Shurpin, Jia Youfu).
Er zijn kunstenaars die beweging en dynamiek op hun (stilstaande) werken probeerden te vangen (Joan Mitchell (VS), Kazuo Shiraga (Japan), Fahrelnissa Zeid (Turkije) en kunstenaars die werk maken door vrolijk aan het vernielen te slaan (Carolee Schneemann (VS), Shozo Shimamoto (Japan), Gunther Uecker (Dtsl.) Wat een vrijheid, denk je al snel, en wat verrassend dat diezelfde vrijheid over de hele wereld werd gevierd!
Tot je beseft dat daar een vreemde paradox onder schuilt: waarom vieren die kunstenaars van over de hele wereld de vrijheid op dezelfde manier? Was er toch meer druk van geld, mode, buitenwereld dan de samenstellers toegeven? Bestaat deze vrijheid eigenlijk wel, als kunstenaar in heel verschillende culturen hetzelfde blijken te doen? Had de tentoonstelling misschien beter ‘Zeitgeist’ kunnen heten?
Roy Lichtenstein
Atom Burst, 1965.Roy Lichtenstein

Onderstroom

Daar zit ook meteen de fascinerende onderstroom van Postwar. De tentoonstelling wil de overkoepelende kracht van kunst over de hele wereld laten zien, Alle Menschen werden Bruder, door aan te tonen dat kunstenaars overal op hetzelfde moment raakten aan dezelfde fenomenen. Het goede daarvan is dat het theoretische relativeren van het westen als middelpunt van alle belangrijke nieuwe artistieke ontwikkelingen nadrukkelijk door de praktijk wordt bevestigd – op Postwar kun je zien dat artistieke vernieuwing en eigenzinnigheid geen exclusief westers fenomenen zijn.
Alleen: de tentoonstelling laat vervolgens na om nieuwe criteria te formuleren. Terwijl dat na zo’n aanzet wel voor de hand ligt: een expositie die overtuigend laat zien dat de exclusief westerse blik op de kunstgeschiedenis niet langer houdbaar is, mag vervolgens op zijn minst een hint geven naar nieuwe manieren waarop we kunst, afkomstig uit zulke verschillende culturen, met zulke verschillende achtergronden, kunnen bekijken. Dat vinden Enwezor en de zijnen duidelijk een stap te ver: sterker nog, je kunt volhouden dat de onderscheidingscriteria die op de tentoonstelling worden gebruikt (realisme, abstractie, modernisme) het hele vernieuwende verhaal weer terugduwt in de ouderwetse westerse norm.
Die overduidelijke worsteling tussen oude en nieuwe normen versterkt het gevoel dat Postwar een typische overgangstentoonstelling is: ze signaleert een belangrijk dilemma, maar weet nog niet voldoende los te komen van het eigen verleden, om nieuwe, alternatieve manieren van kijken te suggereren.

Vloedgolf van kunstwerken

Dat maakte dat deze kijker, in die vloedgolf van kunstwerken van over de hele wereld, uiteindelijk toch weer terugviel op een van alleroudste artistieke criteria die er zijn: uniciteit, kunstenaars die het net even anders doen, waar ze ook vandaan komen. En dan springt Ibrahim el-Salahi er ineens uit, met zijn wonderlijke doeken waarop Afrikaanse beeldtaal wordt gecombineerd met stripachtige helderheid en een bijna zwevende lichtheid.
En good old Niki de Saint Phalle met haar vormeloze, vrolijk veelkleurige schilderijen waar ze verschillende kogels doorheen joeg. En de Zweed Öyvind Fahlström met zijn enorme, veelkleurige collages die aan dunne nylon draden hangen aan het plafond. Of neem de zaal waar ik dit stuk mee begon: hoe goed alle getoonde werken ook zijn, naast El-Salahi vielen toch vooral Bacon en Husein op, simpelweg omdat ze iets doen wat ik elders op Postwar niet tegenkwam – en bij anderen ook zelden zie.
Dat is misschien een mooie ambitie: als we kunst van over de hele wereld écht gelijk willen stellen, gaan we bij kunstenaars uit ‘andere’ culturen niet paternalistisch zoeken naar de elementen die we herkennen, waarin ze lijken op ‘ons’, maar zoeken we ‘gewoon’ naar kunst die nieuwe werelden opent, die verbaast en verrast – net zoals bij westerse kunstenaars. Als dat lukt, dan kan de kunst zomaar haar nieuwe, mondiale fase in.
Postwar: Art Between the Pacific and The Atlantic, 1945-1965. T/m 26 maart 2017 in het Haus der Kunst, München. Info: hausderkunst.de


maandag

23 EMOTIONS WE ALL FEEL BUT DON'T KNOW THE NAMES OF

23 Emotions We All Feel But Don't Know The Names Of.




1. Sonder: The realization that each passerby has a life as vivid and complex as your own.
2. Opia: The ambiguous intensity of looking someone in the eye, which can feel simultaneously invasive and vulnerable.
3. Monachopsis: The subtle but persistent feeling of being out of place.
4. Énouement: The bittersweetness of having arrived in the future, seeing how things turn out, but not being able to tell your past self.
5. Vellichor: The strange wistfulness of used bookshops.
6. Rubatosis: The unsettling awareness of your own heartbeat.
7. Kenopsia: The eerie, forlorn atmosphere of a place that is usually bustling with people but is now abandoned and quiet.
8. Mauerbauertraurigkeit: The inexplicable urge to push people away, even close friends who you really like.
9. Jouska: A hypothetical conversation that you compulsively play out in your head.
10. Chrysalism: The amniotic tranquility of being indoors during a thunderstorm.
11. Vemödalen: The frustration of photographic something amazing when thousands of identical photos already exist.
12. Anecdoche: A conversation in which everyone is talking, but nobody is listening.
13. Ellipsism: A sadness that you'll never be able to know how history will turn out.
14. Kuebiko: A state of exhaustion inspired by acts of senseless violence.
15. Lachesism: The desire to be struck by disaster - to survive a plane crash, or to lose everything in a fire.
16. Exulansis: The tendency to give up trying to talk about an experience because people are unable to relate to it.
17. Adronitis: Frustration with how long it takes to get to know someone.
18. Ruckkehrunruhe: The feeling of returning home after an immersive trip only to find it fading rapidly from your awareness.
19. Nodus Tollens: The realization that the plot of your life doesn't make sense to you anymore.
20. Onism: The frustration of being stuck in just one body, that inhabits only one place at a time.
21. Liberosis: The desire to care less about things.
22. Altschmerz: Weariness with the same old issues that you've always had - the same boring flaws and anxieties that you've been gnawing on for years.
23. Occhiolism: The awareness of the smallness of your perspective.
THIS LINK: Dictionary Of Obscure Sorrows OR THIS LINK


zondag

ORU KAYAK

A dreamy design. A foldable kayak to take anywhere without knocking ppeople over or being blown away when on your way to a windy lake... Take a look:

PRODUCT



THE STORY...

about oru kayak


Our story started when designer and founder Anton Willis moved into a small San Francisco apartment, and had to put his fiberglass kayak into storage. Inspired by an article on recent advances in origami, he started sketching ideas for a folding kayak. A few sketches turned into countless paper models, and eventually—over 25 full-scale prototypes that were tested on waterways in the Bay Area and beyond.
In 2012, over 700 amazing Kickstarter supporters helped us launch Oru Kayak. We quickly set up an assembly facility right here in California, and have now shipped thousands of kayaks all over the world.
As our team grows, we stay guided by our passion for the outdoors, the simplicity of great design, and the community that has made our company possible. We’re excited to be part of an incredible movement of making and local manufacturing; we’re out on the water testing our products almost weekly. If you see an Oru Kayak around the Bay Area, say hello: it may well be one of us.

FILMS: the official video


Or make one yourself... unofficial.


zaterdag

JUST TABLE LEGS

I love simplicity and mayby these table legs are the thing to have. Don't know anything about MONOQUI? Is this a good company? They seem to have lovely things sometimes...






vrijdag

LEGS GALORE


Actually it's a simple idea. We all know the timber clambs a carpenter uses.
Now there is Floyd, check it out.




Link here

zondag

IKEA FLATPACK

  • It's just so easy, isn't it?The Direct Mail demonstrates how easy it is to decorate your home with Ikea flat pack designs.
    You're watching TV and suddenly you see something slid under your door. It looks like an Ikea box. When you pick it up and open it a whole bedroom pops up to demonstrate two things: Ikea flat pack furniture designs are super easy to assemble and they look great.All the items used in the bedroom can be found at Ikea - from the furniture to the bed sheets to the comfy slippers. This one was really a labor of love. It involved hours and hours in Photoshop amongst hundreds of layers, a number of visits to Ikea and lots of photography and retouching. Not to mention the hours down at the press.




  • From

woensdag

MAGIC CARPETTRY

Just a film...

Magic Carpet | Daniel Wurtzel

 

















Another one...


There are more...

Just look on YouTube for 

Daniel Wurtzel


dinsdag

OLD AGE WELLNESS MANAGER

The Britisch Government Made a rapport called: "The shape of jobs to come Possible New Careers Emerging from Advances in Science and Technology (2010 – 2030) 

One of the jobs that made my fantasy galop with enthousiasm is the Old Age Wellness Manager...

Full rapport to be read here.




Old Age Wellness Manager / Consultant Specialists 


Drawing on a range of medical, pharmaceutical, prosthetic, psychiatric, and natural fitness
solutions to help manage the various health and personal needs of the aging population.

Emergence as a Profession: 2010

A Day in the Life
The wellness manager will bridge the clients‘ needs for medical care, housing, transport,
training, skills development and social care, as well as managing quality of life and providing
financial advice. In order to stay up to date, our wellness specialist dedicates up to 20% of
their time to researching and learning about all the latest developments that could benefit
their practice. These could encompass new pensions legislation, exercise and diet regimes,
medical advances and new psychotherapeutic interventions. A typical day might start with
video and telephone conversations with clients who are on a retainer and who require
regular coaching, guidance and motivation.
The core of our specialist‘s time is spent consulting with, advising and treating existing and
prospective clients. Although some clients are happy for all services to be provided via video
link and other virtual mechanisms, the bulk place a value on human contact and hence
prefer face-to-face consultations. Our consultant makes a number of home visits but also
likes to see patients in their consulting rooms where more specialist diagnostics and
treatments can be performed. Groups of self-employed wellness specialists may share
treatment rooms. They may also have shared administrative support to perform a range of
tasks for clients ranging from ordering the weekly groceries through to liaising with medical
services and performing personal banking. Wellness management networks may spring up
where each consultant has a particular specialty such as medical care, exercise, coaching
and financial advice.
The nature of the work means that hours could be long, with home visits being performed at
the start and end of the day for clients who are still working. The consultant‘s personal
background and qualifications will determine the range of services they can perform. Hence
those who are not medically trained may need to work in partnership with medical specialists
to provide the full range of services required by clients. Others may have qualified through
new models of medical training that enable them to perform certain medical tasks and
interventions such as drug prescribing. While some clients may pay for themselves, others
may receive the service as part of their retirement package or as part of the support provided
to enable them to carry on working past normal retirement age.

A logo I found 'googling' for old age wellness manager, which I liked particularly...

zaterdag

CHEAP HEATING...


This video shows us an ingenious way to heat a whole room for under 15 cents a day or possibly even cheaper if you find cheaper candles.  It’s simple, here’s what you  need:
  1. Tealight candles
  2. A metal bread pan
  3. Two terracotta pots, one smaller than the other
  4. A lighter/matches to light the candles







RISE & CRUMBLE OF A PAPER CITY

Paper City

delicate animation follows the charming rise and fold of a fragile metropolis.
Paper City grows in one fluid take, with skyscrapers rising from the page – only to crumble, wrinkle and gently crease back into the ground.








NOW SEE THIS MOVIE HERE